برج آزادی

در سال ۱۳۸۸ بازدیدی از این برج انجام گرفت . در این بازدید کتابچه ای در اختیار بازدیدکنندگان قرار گرفت که در ادامه می توانید آن را دریافت کنید .

برج آزادی که نام قبلی اش شهیاد بود در سال ۱۳۴۹ خورشیدی توسط حسین امانت ساخته شد. در آن سال آقای امانت دانشجوی ۲۴ ساله ای بود که ماموریت یافت به مناسبت یادبود جشنهای ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران، میدانی در پایتخت طراحی کند که نماد “ایران مدرن” و نشان “دروازه تمدن بزرگ” در قرن بیستم باشد. در سال ۱۳۴۵ خورشیدی طرح یک نماد معرف ایران بین معماران ایرانی به مسابقه گذاشته شد که در نهایت طرح آقای امانت‌ برنده و برای ساخت انتخاب شد. عملیات بنای برج آزادی در یازدهم آبان ۱۳۴۸ خورشیدی آغاز و پس از  ۲۸ ماه کار‌، در ۲۴ دیماه ۱۳۵۰ با نام برج شهیاد به بهره برداری رسید. در روز افتتاح برج این میدان، محمدرضا شاه به همراه همسرش در میدان شهیاد حضور یافتند و برای نخستین بار با افتخار منشور کورش کبیر که نخستین نوشتارحقوق بشری جهان است در این مکان پرده برداری شد. رونمایی از منشور دوهزار پانصد ساله کوروش در بنای برج پیوندی بود میان تاریخ باستان ایران و دنیای توسعه یافته و صنعتی که شاه وعده آن را می داد. گرچه وعده قرار گرفتن ایران در جمع کشورهای صنعتی محقق نشد اما دیری نگذشت که برج آزادی در ایران، نمونه‌ای از نماد و نشانه‌های شهری شد که معماری شاخص آن تلفیق طاق‌های معماری قبل و بعد از اسلام و تبدیل آن به نمادی مدرن و چشم نواز بود در این طرح، معمار حتی به جزئیات اجرای بنا و نحوه چیدمان سنگ‌های نماد دقت وافری مبذول داشته تا در نهایت جز جز اجزا به کل واحدی بدل کردند

( ادامه در فایل ضمیمه )

 

[button size=large align=right color=orange url=http://www.risoman.com/wp-content/uploads/2012/11/azadi.pdf]فایل pdf  کتابچه[/button]

[button size=large align=right color=orange url=https://live.gnome.org/Evince/Downloads]برنامه نمایش pdf[/button]

 

 

 

 

موزه هنر های معاصر و موزه فرش

 

در سال ۱۳۸۸ بازدیدی از این موزه انجام گرفت . در این بازدید کتابچه ای در اختیار بازدیدکنندگان قرار گرفت که در ادامه می توانید آن را دریافت کنید .

کامران دیبا در سال۱۹۳۷ متولد شد.فارغ التحصیل رشته معماری از دانشگاه هاروارد واشنگتن در سال ۱۹۶۹ می باشد.
کامران دیبا در معماری معاصر ایران نامی آشنا و معتبر است. آثار او در ایران و تهران پرشمار نیستند، اما حضوری بارزو چشمگیر داشته و دارند :
موزه هنرهای معاصر ، فرهنگسرای نیاوران ، پارک شفق یا به گفته خود او پارک یوسف آباد ، برخی بناهای دانشگاه جندی شاپور ، شهر جدید شوشتر و … که در یک دوره ۱۲ ساله ( از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۷ ) طراحی و اجرا شده اند.
او در مدت اقامتش درایران به عنوان معمار ، مدرس دانشگاه ، نقاش و سازمانده برنامه های اجتماعی فعالیت داشت.
علاقه واقعی او به گفته خودش طراحی شهری بود و تنها در سالهای آخر کارحرفه ایش در ایران ، پس از جستجوهای بسیار، شانس با او یاری کرد و امکان طراحی شهرک شوشتر نو را یافت که برنده جایزه معماری آقاخان شد و در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم ، که به مناسبت فرارسیدن سال ۲۰۰۰ در لوس آنجلس بر گزار شد ، به عنوان طرح برگزیده در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان به نمایش گذاشته شد.
عناصری که در کارهای دیبا حضور بارزی دارند عبارتند از آب، دیوار، حیاط و دروازه
برای وی دیوار یک نوع حجاب و پوشش است و دروازه اعلام یک آغاز، آب نمادی از زندگی و صفا و حیاط ریه و نفس‌کش.
نحوه به کارگیری این عوامل آثار دیبا را به فرهنگ بومی نزدیک و مرتبط می‌سازد.
دیبا بیشترین توجهش به ذات انتزاعی و عملکرد معماری است که حضور آن را در معماری کوچه و خیابان و ابنیه غیر رسمی جستجو می‌کند. یکی از عوامل قابل توجه در آثار وی “دیوار سازی” است. آرایش ساختمان‌های وی توسط دیوار است.
مهمترین و معروفترین ساختمان‌های او، موزه هنرهای معاصر ایران، فرهنگسرا و پارک نیاوران و پارک شفق است.
کارهای او به خاطر ترکیب معماری مدرن با سنت‌های آشنای بومی، امضای منحصر به‌فردی دارند.
( ادامه در فایل ضمیمه )

 

[button size=large align=right color=orange url=http://www.risoman.com/wp-content/uploads/2012/11/diba.pdf]فایل pdf  کتابچه[/button]

[button size=large align=right color=orange url=https://live.gnome.org/Evince/Downloads]برنامه نمایش pdf[/button]

 

برنده مسابقه بین المللی طراحی مفهومی برج تایوان

جایزه اول در مسلبقه بین المللی مفهومی برای طراحی آسمان خراش جدید در تایوان به استودیو DSBA عطا شد. آنها به این دلیل برنده شدند که کانسپت اصلی را از مشاهده عرشه شناور گرفتند. معماران از شکل جزیره تایوان که شبیه به برگ است الهام گرفتند و این عنصر را در مفهوم گسترده استفاده کردند. آسمان خراش یا برج در واقع یک درخت تکنولوژی با ۸ برگ فضایی به مانند کشتی فضایی است که در بالا و پایین محور درخت می باشد. برج نه تنها روی زمین است بلکه طبقاتی هم در زیرزمین دارد. این ساختمان تمام عملکردهای مورد نیاز مانند : مرکز اطلاعات ، موزه ، فضاهای اداری ، اتاق کنفرانس ، رستوران و یا عرشه را دارا می باشد. طراحی آن منحصر بفرد است چون آنها الزامات حداقلی و فضاهای سبز کافی را ارایه می دهند ، علاوه بر اینکه ارتباطات عمودی بصورت مجتمعی هستند و از یک تهویه طبیعی استفاده می کنند. دفاتر نماهایی در چهار جهت اصلی دارند که یک فضای داخلی سخاوتمندانه را خلق می کنند. این بنا بوسیله انرژی الکتریکی ، که توسط یک سری از توربین های محوری واقع در امتداد مرکزی عمودی تابیه شده است تغذیه می شود. نورپردازی فضاهای زیرزمینی و موزه توسط یک سیستم فیبر نوری پیگیری می شود. سیستم گرمایش عرشه های شناور بوسیله یک میدان الکترومغناطیسی از برق که از یک فناوری غشا جدید ایجاد شده است تامین می شوند. مشکلی که این بنا را به چالش می کشید آب باران بود که با جمع آوری آب خالص در یک مخزن زیرزمینی که قابلیت استفاده مجدد داشت برطرف شد.

جمع آوری و ترجمه : محمد صادق نادری

موزه روز کالاتراوا Calatrava’s museum of today

ریودوژانیرو میزبان تعداد زیادی از رویدادهای مهم است. به همین دلیل شهرداری شهر تصمیم به بازسازی شهر گرفته که نه تنها یک منطقه عمومی ایجاد خواهد شد بلکه ساختمان های جدید ساخته خواهد شد. یکی از این ساختمان های جدید بناا موزه فردا می باشد که توسط یکی از معروفترین معماران قرن یعنی سانتیاگو کالاتراوا طراحی شده است. اسکله ماوأ محلی است که در آن ساختمان های مختلف ، مکان ها ، باغ ها و استخر را باید ساخت. این مجموعه پایدار باید مسیر های جدیدی را برای معماری نشان دهد و در آینده ساختمان های سازگار با محیط زیست را نشان دهد. در کلمات کالاتراوای معمار، آن است که تصور می شود یک موزه زنده است برای اینکه به فعالیت های وابسته به تعلیم و تربیت خدمت می کند. در این موزه جوانان فرصتی برای دیدن چگونگی عملکرد بوم شناسی در واقعیت می یابند. ساختمانهای مستطیلی بتنی با مجموعه ای از پانل های فتوولتاییک بیرون زده از سقف فولادی احتمالا برجسته ترین عنصر این مجموعه می باشد. استخری که قبلا ذکر شد وظیفه جمع آوری کردن آب بارانی که بطور طبیعی فیلتر می شود را بر عهده دارد. هدف این موزه ، ایجاد نمایشگاهی در مورد آینده است.

جمع آوری و ترجمه : محمد صادق نادری